HOERA, MIJN PEUTER HEEFT EEN DRIFTBUI

HOERA, MIJN PEUTER HEEFT EEN DRIFTBUI

16/08/2019 6 Door Ymkje

(ZEI NOG NOOIT IEMAND, TOCH?)

Een peuter zonder goede driftbui is geen peuter toch? En hoewel het er écht bij hoort, zijn dagen waarop de ene driftbui overgaat in de andere niet altijd de leukste. Sterker nog, driftbui keer drie hier in huis is soms best intens. Maar eerlijk: terrordagen zijn zo gek nog niet. Zelfs vrij belangrijk, wat mij betreft. Ik leg je uit waarom.

Real life met drie peuters

Mijn doel is altijd geweest om een echt plaatje van ons gezin te laten zien. We zijn niet picture perfect, laat staan perfect. Toch bestaat mijn feed vaak uit lachende peuters. Filmpjes van drie grappige boefjes die lollig zijn. Gezellig zijn. Blij zijn.

Of ze altijd zo zijn, werd me gevraagd. In mijn blije dromen wel. In real life… 

Echte peuters. Met driftbuien.

Laten we zeggen dat het echte peuters zijn. Met heel veel ups. En ook flink wat (mental break-) downs. 

Gisteren nog. Drie keer te vroeg wakker, drie keer grumpy uit bed en drama om alles waar een normaal mens geen drama van maakt. 

Dat je sokken aan moet. Dat je melk wordt warm gemaakt in de magnetron (beeld je drie keer hysterisch: ‘Niet in de PIEPPIEP!!’ in). Dat je broer jouw fles aan geeft. 

Max kijkt me aan alsof ik zojuist voor zijn ogen zijn Loessie (knuffeltje) heb verbrand. Stort zich vol drama op de deurmat om daar vervolgens net zo lang te blijven liggen tot ik hem met hangende pootjes (ik dus, hij niet) kom halen.

#triplethefun? Absoluut. #tripleterror? Absoluut.

Het wordt een uurtje Peppa Big kijken. Sterk staaltje opvoeden, absoluut. En zodra de speeltuin open is, staan we voor de deur. Even lekker indoor klimmen en vergeten dat we last hebben van peuterproblematiek.

It ain’t always fun and games.

Ook dat hoort erbij. En weet je? Dit soort dagen zijn uitermate belangrijk. Zelfs zo belangrijk, dat ik gisteren het bíjna in mijn top 5 dankbaarheid einde dag op nam.

Waarom een goede terrordag zo belangrijk is.

Wat is er in hemelsnaam zó belangrijk aan dit soort terrordagen, dat je er zelfs dankbaar voor wilt zijn? 3 redenen.

1) Fijne dagen worden extra fijn.

Het is heerlijk te dromen van dagen waarin álles volgens het boekje verloopt. Met drie peuters die exact doen wat wij willen. Zelf spelen. Knuffelen op commando. Elkaar netjes voor laten gaan op de glijbaan. Blijdschap alom en de zon die altijd schijnt.

Alleen: alle dagen zon en blijdschap klínkt fijn. Maar als het élke dag zo fijn is, wordt fijn ook weer gewoon. Dus: een beetje terror is onvermijdelijk om écht te genieten van fijne dagen.

2) Hoe leer je anders ooit de fijne kneepjes van het ouderschap? 

Zonder een beetje wrijving geen glans… Als je kinderen altijd perfect doen wat jij wilt, leer je natuurlijk nooit een goede ouder zijn ;) En naast een goed lesje ouderschap geeft zo’n terrordag vaak ook nog flink wat ruimte om te werken aan je persoonlijke ontwikkeling (ik noem maar even: loslaten, meebewegen, op tig manieren dezelfde boodschap verwoorden, rust bewaren, ademtechnieken trainen, door je vingers kijken, een spiegel voorgehouden krijgen… Moet ik nog even doorgaan?)

3) Het helpt je om klein te kijken.

Ook die dramadonderdag had stiekem best fijne momentjes. Ja, Peppa Big was nodig voor een beetje rust in de tent. Maar vervolgens zat ik wél met drie hele leuke mannen tegen me aangeplakt op de bank. En kon ik ongestoord door haartjes kroelen. En me verwonderen dat er gewoon drie van zulke knappe kinderen uit mij zijn gekomen (ben ik de enige die dat soort sentiment nog regelmatig heeft?). 

Het klimmen in de speeltuin was weer één groot feest. En peuterterror maakt moe: en dus werd het een extra lange middagslaap. En dus extra lange peuterloze tijd voor mij.

Klein kijken met de focus op wat wél fijn is, werkt als een tierelier. Net als lekker meebewegen op die peutergrillen trouwens :)

En wat helpt jou door de peuterterror heen?